Η στήλη αυτή θα τους ανήκει για πάντα.. με Αγάπη


SOS PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Χρυσάνθη   
Τρίτη, 04 Νοέμβριος 2014 12:43

Από την Κα Δημάκα Αναστασία

 

APEVIWSAN/dimaka-anastasia-apeviwse-o-gatoulis-ths.jpg APEVIWSAN/dimaka-anastasia-apeviwse-o-gatoulis-ths-1.jpg

APEVIWSAN/dimaka-anastasia-apeviwse-o-gatoulis-ths-2.jpg APEVIWSAN/dimaka-anastasia-apeviwse-o-gatoulis-ths-3.jpg

Σήμερα 29 Οκτωβρίου πέθανε το παιδάκι μου που βλέπετε στις φωτογραφίες.

Μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Αλλά, δεν θέλω.

SOS

Σας ικετεύω με θέρμη και ταπείνωση εάν μπορείτε να μου βρείτε έναν τέτοιον, ας είναι και μικρότερο στην ηλικία.

Να είναι αρσενικός, με μεγάλο κεφάλι και κοντά ποδαράκια σε τέτοιες κατανομές χρώματος, έντονο πορτοκαλί με κανελί ρίγες και το κάτω του άσπρο.

Ξαναλέω, δεν με πειράζει να είναι μικρότερος στην ηλικία.

Επικοινωνήστε άμεσα μαζί μου.

Απόψε, ένας λόγος που δεν αυτοκτονώ είναι ότι έχω ελπίδες ότι η καρδιά μου θα ξαναβρεί εκείνες τις ζεστές αισθήσεις που μοιραζόμουν μ' αυτό το τομάρι ! που τώρα μ εγκατέλειψε και βυθίστηκε η ψυχή μου στον πάτο της κόλασης.

Παρακαλώ, στείλτε αυτό το μήνυμα και αλλού για να με βοηθήσετε.

Η ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΓΑΠΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΝΗ ΑΓΑΠΗ.

 

Απάντηση από το Love my Pet

Αγαπητή μας φίλη κυρία Δημάκα Αναστασία καλημέρα σας,

Είμαστε όλοι συντετριμμένοι εδώ με το χαμό του παιδιού σας αλλά σας παρακαλούμε να βγάλετε από το μυαλό σας τις κακές σκέψεις για τον εαυτό σας. Είναι εξίσου πολύτιμη και η δική σας ζωή κι εκείνο που σας βλέπει τώρα από ψηλά θέλει να σας βλέπει χαρούμενη και ευτυχισμένη. Μπορείτε να δώσετε τη φροντίδα σας και την αγάπη σας σε ένα άλλο αντίστοιχα γατάκι που σας χρειάζεται. Είσαστε ένας εξαιρετικός άνθρωπος και χαιρόμαστε πολύ που σας γνωρίζουμε. Ήταν πολύ όμορφος ο γατούλης σας και σίγουρα σας αγαπούσε πολύ γιατί καταλάβαινε την αγάπη που του δίνατε απλόχερα.

Μπορείτε να μας στείλετε ένα τηλέφωνο επικοινωνίας σας και θα σας καλέσουμε το συντομότερο εάν βρούμε κάποιο γατάκι που να του μοιάζει αλλά να σας προτείνουμε κι άλλες λύσεις.

Σας ευχαριστούμε θερμά,

LOVEMYPET.


Απάντηση από την κυρία Δημάκα Αναστασία

Σας ευχαριστώ για την άμεση συμπαράσταση σας.


Νιώθω ότι δεν θα το ξεπεράσω ποτέ. Νέκρωσαν τα πάντα μέσα μου. Άδειασαν τα πάντα μέσα μου.


Γιατί οι ψυχές μας μιλούσαν ? Γιατί αυτό που συνέβαινε μεταξύ μας, τώρα με άλλη γάτα δεν συμβαίνει ?

Κάθε φορά που με κοίταζαν τα μάτια του με "κάρφωναν" !


Όσα χρήματα κι αν έχω χάσει από την δουλειά μου, όσες απογοητεύσεις και στεναχώριες είχα, μόνο που με κοίταζε με τα ματάκια του με αποζημίωνε πλήρως το γιαβρί μου !


Η απορία που έχω είναι θα χτυπήσει ξανά έτσι τόσο δυνατά η καρδιά μου ?

 

Απάντηση από το Love my Pet

Ναι, θα χτυπήσει η καρδούλα σας και πάλι τόσο δυνατά για κάποιο άλλο κατοικίδιο που σας χρειάζεται άμεσα.. και πάντα θα βλέπετε στο βλέμμα του την αγάπη, την πίστη και την ευγνωμοσύνη του που το υιοθετήσατε και του δώσατε κι εκείνου αγάπη που την έχει τόση ανάγκη.

Σας αφιερώνουμε σε εσάς και σε εκείνο μόνιμη στήλη με τις φωτογραφίες του μέσα στο LOVE MY PET σας αποστέλλουμε το link να μπείτε να το δείτε.

http://www.lovemypet.gr/dogs-and-cats-poetry-animal-kingdom

Να είσαστε καλά.

LOVE MY PET.

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 04 Νοέμβριος 2014 13:48
 
Γεια Φίλε PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   

ΓΕΙΑ ΦΙΛΕ

(Αφιερωμένο στον Μπούμπη!!)

Γεια φίλε, με θυμάσαι;

Εγώ εννοείται πως ναι, ακόμα και όταν ατονήσουν οι άλλες αισθήσεις, σε θυμάμαι απ’τη μυρωδιά.

Πέρασε καιρός, έτσι;

Η αλήθεια είναι πως σε παραμέλησα, φταίει που νέος ακόμα ήθελα το δικό μου χρόνο να ζήσω τη ζωή μου, όπως λένε να γυρίσω, να μαζέψω εικόνες, ήχους και κάπου στα μισά δε σου κρύβω πως σκέφτηκα να κάνω και οικογένεια. Αυτό το τελευταίο είναι και το μόνο που δεν κατάφερα.

Όμως είμαι ευχαριστημένος, γιατί τώρα κάνοντας έναν απολογισμό το ταξίδι δεν ήταν άσχημο. Το πιο σπουδαίο όμως ήταν και είναι η αγάπη που χόρτασα και χορταίνω μέχρι και σήμερα.

Φίλε, δεν ξέρω πως και που σε βρίσκω, αλλά πράγματι η διαδρομή ήταν σπουδαία, άξιζε τον κόπο. Βέβαια υπήρξαν και υπάρχουν και τα δύσκολα που χρόνια είχα να νιώσω και να καταλάβω, παρά μόνο τα τελευταία χρόνια.

Πρώτα πρώτα, εκεί στις βόλτες μας με τη μαμά, ενώ όλα τα έβλεπα πεντακάθαρα, σιγά σιγά η εικόνα θόλωνε και όπως πηγαίναμε, στεκόμουν και σκεφτόμουν «είναι ή δεν είναι γάτα στην άκρη του πεζοδρομίου»; «είναι ή δεν είναι κάποιος μοναχικός ομόφυλος»; Και πάντα ξεγελιόμουν και πάντα γύριζα προβληματισμένος για την αλλαγή μου αυτή που συνέβη σβήνοντας τα 50 μου κεράκια, ευτυχώς όμως η μαμά πάντα δίπλα. Είναι και αυτό μια σιγουριά γιατί δεν ξέρω αν θυμάσαι, εγώ είμαι σπιτίσιος, δεν θέλω πολλά μπλεξίματα και ανασφάλεια. Άλλο πράγμα η σιγουριά και η άπλα του κήπου, ειδικά το καλοκαίρι.

Και η μπάλα μπάλα, μόνο που το θέμα «κορίτσι» είναι για μένα ένα κεφάλαιο που δεν το άγγιξα καν. Σκέψου, άλλα κορίτσια ήθελαν αλλά δεν ήθελε η μαμά τους κι ας με ήξεραν, και καλός και καθαρός αλλά δεν βαριέσαι, τίποτα δεν εκτιμάται στις μέρες μας. Έτσι λοιπόν αποδέχτηκα την κατάσταση και πορεύτηκα μόνος (κλείνω εδώ αυτό το τόσο ευαίσθητο θέμα) και συνεχίζω με τις ατέλειωτες βόλτες που όμως τώρα τον τελευταίο χρόνο, σαν να έγιναν πιο σύντομες. Δεν σου κρύβω φίλε μου πως με βολεύει αυτό, γιατί εκτός του ότι δεν καλοβλέπω, τα πόδια μου δεν με ακούνε πάντα. Το γήρας βλέπεις ου γαρ.

Πήγαμε στον γιατρό και καλώς τα και τα αρθριτικά, αλλά εγώ μ’ένα χάπι είμαι και πάλι περδίκι. Παρ’ όλα αυτά, οι περίπατοι συντόμευσαν αρκετά. Το πιο σοβαρό όμως μια και τα λέμε όλα μεταξύ μας, ήταν όταν άρχισαν τα προβλήματα με τα δόντια μου. Και φυσικά, να’μαστε για εξέταση και επέμβαση στον γιατρό μου. Πάρα πολύ καλός, πριν απ’όλα παίζει μαζί μου και με χαιδεύει, μου μιλάει όπως στον δικό του σκύλο, γειά σου Αχιλλέα!!

Εκεί στο ιατρείο τι να σου πω, πολυκοσμία, κι όλοι με κάποιο πρόβλημα. Μου έκανε εντύπωση πως εκτός από εμάς τους σκύλους και τις ανταγωνίστριες γάτες, είχε και άλλα ζώα αλλά και πουλιά, πλούσια πελατεία! Λοιπόν, αφού εξετάστηκα και ενώ με κρατούσε η μαμά όπως πάντα αγκαλιά, ο Αχιλλέας μου έκανε μια ένεση. Μια χαρά, δεν φοβήθηκα καθόλου, έχω μια άνεση με αυτά. Η μαμά με πήρε και με πήγε σε έναν χώρο ειδικά φτιαγμένο για μας τα κοιμισμένα-ναρκωμένα και με ακούμπησε απαλά απαλά, κουνώντας μου το χέρι της, σα να μου λέει «τα ξαναλέμε» και μετά, το τίποτα.

Τι έγινε παιδιά; Γιατί με κουνάνε; Γιατί ανοίγει μόνο το ένα μου μάτι; Γιατί δεν μπορώ να σταθώ όρθιος; Γιατί είναι σχεδόν άδειο το στόμα μου και δυσκολεύομαι να καταπιώ; Τι έγινε Αχιλλέα; Που είναι η μαμά μου με το λουράκι της βόλτας;

Παιδιά τι μεθύσι ήταν αυτό! Μη σας τύχει! Άλλος σκύλος ήλθα και άλλος φεύγω! Να σου και η μαμά. Έλα,έλα, σιγά – σιγά και να μια αγκαλιά ανοιχτή. Το θέμα ήταν πώς να φτάσω που πήγαινα ένα βήμα μπρος και δύο πίσω. Την ένιωθα πως ήταν η μαμά μου αλλά δεν την έφτανα με τίποτα, ώσπου με πήρε αγκαλιά και επιτέλους φίλε, πίσω στο σπίτι. Αλλά αργά το απόγευμα μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου και δεν άργησα να καταλάβω και την βασική αλλαγή, το κενό στο στόμα μου ντε, το χάος, ήθελα να μασήσω, μα πως;; Πάει και η ξηρά τροφή, τι τραγανή που ήταν αλήθεια. Τώρα τρώω την κονσέρβα μου, νόστιμη και αυτή δε λέω, το σύμπαν άλλαξε φίλε!

Παρ’ όλα αυτά δεν έχω παράπονο, καλογερνάω και καλοπερνάω. Τώρα βγαίνω περίπατο νωρίς το πρωί με τη δροσιά και το μεσημέρι με τη ζέστη χουζούρι στη δροσιά του σπιτιού. Ξάπλα στο πάτωμα, γυρίζω πλευρό, αλλάζω θέση και στάσεις, δόξα τη φιλοζωία! Και αργά το βράδυ, έξω στον κήπο κάθομαι και χαζεύω με τις ώρες. Και ποιος δεν περνάει, άσε που κόβουν βόλτες κάτι νεαροί και νεαρές, κουνιστοί και λυγιστοί κοιτώντας με σαν να μου λένε «είδες γέρο, εμείς αλωνίζουμε». Δείχνω φορές – φορές κατανόηση, αλλά άλλες θυμάμαι και γώ την νεανική ορμή μου και γίνομαι έξαλλος με το θράσος τους. Τι να πεις, τόπο στα νιάτα.

Φίλε δεν σε ξέχασα και δεν νομίζω να υπάρχει παρεξήγηση μεταξύ μας. Πιστεύω όμως πως δεν με ξέχασες ούτε και συ!

Καλή τύχη!!

Αικατερίνη Μαρούλη

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 09 Ιούλιος 2013 10:28
 
ΆΝΤΖΗ PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Χρυσάνθη   
Σάββατο, 25 Αύγουστος 2012 19:13

Σήμερα μου έφυγες...

σήμερα σε έχασα και ένιωσα την ψυχή σου να φεύγει μέσα από τα χέρια μου,

μένοντας μόνο ανήμπορη να κοιτάζω το άλλοτε τόσο ζεστό, αγαπητό και πιστά καρφωμένο από τα δώδεκα μου χρόνια επάνω μου, τώρα παγωμένο κοιτάζοντας τα μάτια μου βλέμμα σου.

Σ' ευχαριστώ για όλα όσα τόσο απλόχερα μου χάρισες, μου έδωσες και μου έμαθες με τον τρόπο σου και τη συμπεριφορά σου απέναντί μου με τον τόσο αδαμάντινο χαρακτήρα σου που πάντα θα με σκλαβώνει και θα θυμάμαι.

Σ' ευχαριστώ που ανεχόσουν την κατσούφια μου, τις αγωνίες μου και τους προβληματισμούς μου και συγγνώμη για τον περισσότερο χρόνο που ίσως να ήθελες και δεν σου έδωσα.. και που τώρα σε αναζητώ.

Ζήσαμε πολλά μαζί... από τον χωρισμό των γονιών μου μέχρι σήμερα ήσουν πάντα και θα είσαι το στήριγμα της ψυχής μου και η ελπίδα που έβλεπα στα μάτια σου. Θα μου λείψει το χάδι σου, η χαρά σου και τα παιχνίδια σου, θα μου λείψεις ΕΣΥ.

Σ'αγαπώ Αντζουλίνι μου

&

Καλό σου Ταξίδι...

Θα είσαι πάντα μέσα στην καρδιά μου... Αντίο.

Χρυσάνθη.

 
Ο αφέντης και ο σκύλος PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   

 

Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΚΥΛΟΣ

(Αφιερωμένο σε όλους τους ιδιοκτήτες - αφεντικά)

 

1.Πιστός ήταν ο φίλος μου                      2.Εγώ πολύ του φώναζα

που τόσο μ'αγαπούσε                              για να με υπακούει

αυτός ήταν ο σκύλος μου                         μ'αγάπη αυτός μ'έμαθε

στα μάτια με κοιτούσε                             καλύτερα να ακούει

 

3.Κάποια στιγμή εσήκωσα                       4.Κορδόθηκα που μ'έκανε

το χέρι να χτυπήσω                                αφεντικό να νιώσω

χτύπα μου λέει αφεντικό                         και αντι για κόμπλεξ μ'έκανε

εγώ όμως θα σε γλείψω                           αγάπη να του δώσω

 

5.Αν θέλεις για την πείνα μου                  6.Αφέντη για τη δίψα μου

λίγη τροφή να δώσεις                                νερό να ξεδιψάσω

εάν πάλι είναι δύσκολο                              αν πάλι όμως δεν μπορείς

με χάδι θα την διώξεις                              μ'αγκάλη θα ξεχάσω

 

7.Αν θέλεις και το δάκρυ σου                  8.Αφέντη εγώ σ'αγάπησα

να πέσει δεν θ'αφήσω                              ζωή μου δεν ορίζω

ακόμα και το ξύλο σου                              και πάλι σ'αγανάκτησα

εγώ θα το κρατήσω                                   και αυτή σου τη χαρίζω

 

9. Χάρη μονάχα σου ζητώ

σαν βγαίνει η ΠΝΟΗ μου

Αφέντη μου το ΧΑΔΙ σου

ας πάρει την ΨΥΧΗ μου

 

Δημήτρης Γιαννόπουλος


 
Άντζυ PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Χρυσάνθη   
Τρίτη, 22 Μάρτιος 2011 00:04

Αυτή η ιστοσελίδα, η νόμιμη ηλεκτρονική εφημερίδα για ιδιοκτήτες κατοικίδιων και για όσους αγαπούν αυτούς τους μικρούς και πιστούς φίλους της καθημερινότητάς μας φτιάχτηκε για σένα.. Ήσουν και είσαι το κίνητρο δημιουργίας της και η έμπνευσή της. Εγκαινιάζουμε λοιπόν την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, με το πρώτο ποίημα αυτής της στήλης αφιερωμένο σε σένα και ευελπιστούμε να είναι η αρχή για τη μόνιμη αγαπημένη στήλη όλων μας΄ Στην οποία ο καθένας μας μπορεί να κάνει μία κατάθεση ψυχής με ανεξίτηλα γράμματα όσο ανεξίτηλη είναι και η αγάπη του για εκείνο που αγαπά και θα αγαπά είτε υπάρχει, είτε όχι. Έτσι, η απουσία του θα είναι αισθητή, αλλά η θύμησή του πιο δυνατή.

 

Σε κοιτάζω και βουρκώνω, στην ιδέα πως θα σε χάσω,

γιατί η ώρα πλησιάζει και δεν μπορώ να αντιδράσω..

 

Αφιερωμένο σε σένα πολυαγαπημένη μου Άντζυ και σε όλους εκείνους που αισθάνονται το ίδιο.

 

Θα σ' αγαπώ για πάντα,

Χρυσάνθη.

Υ.Γ: Η Άντζυ είναι 15 χρονών και είναι μια πανέμορφη και αξιαγάπητη σκυλίτσα που σου μιλάει με τα μάτια της.. όπως όλα τα ζώα, αρκεί να προσέξουμε την ύπαρξή τους...

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 23 Μάρτιος 2011 23:37
 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 Επόμενο > Τέλος >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL